Cafe trost - Iedere laatste zondag van de maand PDF Afdrukken
cafetrost.jpg
Caf TrsT biedt troost

Caf TrsT is een activiteit van Stichting Trst en vindt plaats iedere laatste zondag van de maand.

www.trost.nl

Tekst en beeld Simone van Erp, Straatnieuws November 2014:

Een biertje en een goed gesprek zijn in elk caf te krijgen. Maar over de dood maak je niet snel een babbeltje aan de bar. Behalve bij Caf TrsT, want daar wordt juist wel over doodgaan, verlies en eenzaamheid gepraat. En al doen de gespreksonderwerpen misschien anders vermoeden, er hangt alles behalve een grafstemming.


cafetrost.jpg
Brownies als ijsbreker

De zelfgebakken brownies zijn een goede ijsbreker voor de nieuwelingen vandaag, waaronder ook ik. Het is wat vreemd als journalist in te breken in zon gezelschap, maar ik voel me al snel welkom. Joop Nolles, een van de organisatoren, opent de middag in Caf Averechts. Het is alweer bijna vier jaar geleden dat ik mijn vrouw verloor. Ook in de herfst. Het viel me vandaag op dat veel mensen met opgewekte gezichten binnenkwamen. Dat vind ik fijn. Joop leest een eigen gedichtje voor, waarnaar iedereen aandachtig luistert.

Even later kondigt organisator Renee Lommen van Humanitas de muziek aan. Die is vandaag van het Amsterdamse duo Zin en Zon(Wieke Meilof & Petra Griffioen). Zinvolle en Zonnige muziek uit de hele wereld: van Franse musettes tot Hongaarse en Roemeense volksmuziek. De accordeon en viool dragen bij aan de goede sfeer. Vandaag geen herkenbare treurige teksten die bezoekers van hun stuk kunnen brengen maar instrumentale nummers die de hoofden laten meewiegen en de voetjes laten tikken op de houten vloer.


Vergeten hoe je leven moet

Tussen de muziek door is er tijd voor het gesprek. En dat gaat, niet verrassend, al snel over wie in ons midden we zijn verloren. Voor de dame tegenover me is dat haar zoon. Thijs pleegde sucide op zijn eenentwintigste. Of ik dat een plekje kan geven? Tja, je moet en wil het integreren in je leven. Maar je weet even niet meer hoe het moet, leven, heel raar is dat. Toch gaat het steeds een beetje beter. Praten met lotgenoten helpt mij enorm.

Dit praten over verloren dierbaren, dat is iets waar vroeger niet altijd ruimte voor was, ervoer de mevrouw naast me. Toen mijn moeder op 52-jarige leeftijd overleed was ik 27. Het kwam als een shock. Mijn moeder was mijn rots in de branding. Ik had twee kleine kinderen en zij hield alles bij. Maar na drie maanden zeiden mensen, treur je nou nog steeds? Dat mocht blijkbaar niet. Je moest door en vergeten. Ik praatte amper met mijn broers en zus over de dood van onze moeder. Nu is dat praten veel vanzelfsprekender gelukkig. Je ziet programmas op tv over de dood: Ode aan de doden, Over mijn lijk en Dood voor beginners.

Iemand die veel over het rouwproces weet is Annemieke Zwanenburg van De Zwaan Uitvaarten.

Zij ziet deze tendens ook. De dood is bespreekbaarder dan voorheen, maar we horen nog steeds vaak van mensen terug dat anderen het lastig vinden het gesprek te openen. Veel mensen hebben de neiging weg te lopen of ze maken hele slechte opmerkingen uit onhandigheid. We zijn er dus nog lang niet! Ik zou de omgeving vooral mee willen geven: blijf bij jezelf en dicht bij de ander. Vraag gewoon of de ander erover wil praten of niet.


Techno in de kerk

Mijn tafelgenoten zijn zeer te spreken over hoe persoonlijk het afscheid tegenwoordig kan zijn. Vroeger was alles formeel, nu mogen er ongebruikelijke dingen in de kerk. Tijdens het afscheid van mijn zoon draaiden we het nummer wat hij het meest had afgespeeld op zijn I-pod. Dat bleek een techno nummer te zijn. Er was veel jeugd aanwezig en iedereen kon even helemaal uit zijn bol gaan, het voelde als een bevrijding.

Hoewel de dame naast me vroeger weinig sprak over de dood van haar moeder, is ze dat een beetje aan het inhalen. Een paar jaar geleden heb ik samen met mijn broers en zussen haar verjaardag gevierd. We zongen een verjaardagslied en zaten met flessen wijn en taart bij haar graf. Fijn dat dit gewoon kan tegenwoordig.


De boekenkoffer

Naast praten met lotgenoten kan ook een mooi boek over de dood of het verlies helpen bij het proces van rouwverwerking. Daarom is er altijd een boekenkoffer met leenboeken aanwezig in Caf TrsT. Een bezoekster is erin aan het snuffelen. Ze adviseert me het boek Ik maak je een graf van letters van Cri Stellweg. Dit boek heeft me zo geholpen! Je zit na het verliezen van een dierbare in een coconnetje en daar moet je uit. Maar je wil mensen niet altijd met je verdriet belasten, vooral jongeren niet. Een boek lezen is daarom fijn. Je herkent dingen of denkt juist: oh zo kan ik ook met mijn verdriet omgaan.

De cafsfeer, die de organisatie van TrsT zo belangrijk vindt, is er echt. Zodra Zin en Zon een pauze neemt, barst het gekakel los, ook al zien sommigen elkaar voor het eerst. Je deelt iets. Je hebt hetzelfde meegemaakt en voelt elkaar daardoor snel aan, legt Henk uit. Hij kwam hier afgelopen zomer voor het eerst. Mijn zus trad toen op, maar hoewel ik hier voor haar kwam, was het dubbel want ik ben ook mijn vrouw aan borstkanker verloren. Henk vond de sfeer aangenaam. Vandaag dacht ik: ik ga er gewoon weer naartoe. Er is hier geen drempel, geen barrire.

Eenzame zondagen

Tegenover Henk zit Lilian. Zij is blij dat ze er deze zondag weer even uit is want de zondagen zijn voor haar een ramp. Annemieke ziet dat vaker: Na afscheid van dierbaren is er veel steun van de omgeving. Maar na een tijdje wordt dat minder. Vooral dat weekend kan voor mensen moeilijk zijn. Voorheen deden ze dingen met hun partner en opeens sta je er alleen voor. Niet iedereen durft in zijn eentje een kroeg in te stappen.

Er zijn verschillende soort nazorg. Nabestaanden kunnen praten met rouwbegeleiders maar ook iets doen en naar aanleiding daarvan een gesprek voeren kan helpen . Bijvoorbeeld een sprei of kussen maken van kledingstukken van de overledene. Ook Caf TrsT is een optie. Mensen zijn vaak bang af te wijken van wat normaal is maar er zijn zoveel verschillende mensen met zoveel verschillende behoeften, er is eigenlijk niks normaal in het rouwproces.

Verliefd

De 68-jarige Anneke is een van de bezoekers die al een hoop ellende met zich meedraagt. Ze verloor onder andere haar tweede levenspartner aan kanker. Toch blijft ze positief. Ik had het nooit voor mogelijk gehouden, maar toch is het me gelukt de liefde weer toe te laten. Het is een soort memories, lacht ze. Anneke is weer verliefd en wel op een vakantieliefde van vroeger. Op haar telefoon laat ze een foto zien van 45 jaar geleden van haar en haar Italiaan. Ze straalt van top tot teen. Ik kijk nu steeds zo uit naar mijn reisjes naar hem, naar Rome. De stad van de liefde! lacht ze. Maar ik geniet ook als ik thuis ben. Als ik langs de Weerdsingel fiets, van de stilte geniet. Utrecht is zo mooi. Ik voel me hier nooit alleen. Zou bezoekster Lilian het nog kunnen, verliefd worden? Ach meid schei uit ik ben vroeger zo vaak verliefd geweest! Maar op twintig weduwnaren, duiken tachtig weduwen. Je moet er snel bij zijn! De dames nemen opgewekt afscheid. Vandaag weinig tranen, maar dat is volgende maand misschien weer anders. In TrsT is er in ieder geval plaats voor hun verdriet en dat wordt door de bezoekers zeer gewaardeerd.

 
< Vorige   Volgende >

 
 
Zomaar een Averechts plaatje ...

Zoeken

Binnenkort

« < jul 2017 > »
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
26 27 28 29 30 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6
-